Lief Dagboek, opnieuw is het moment aangebroken dat ik je bladzijdes opnieuw kan aanvullen met gedachten die me bezighouden!
Naar mate de jaren zijn verstreken ben ik er geleidelik achter gekomen nooit geboren ben om in het economisch maatschappelijke systeem te kunnen passen omdat ik op een geheel eigen manier functioneer die heel anders is dan de medemens om mij heen die er beter in passen.
Als mens ben ik diep gevoelig en spiritueel ingesteld wat geen reden is om me er voor te schamen aangezien de natuur me zo op de wereld heeft gebracht.
Natuurlijk besef ik me dat een mens niet alles kan krijgen wat er maar gewenst wordt.
Mijn wens is van aardse stoffelijkheid om te brgijpen hoe de wereld van systeemdenkers en hierachie in elkaar zit zonder me constant te blijven verbazen dat er dogma,s en tegenstrijdigheden aan verwant zijn.
In mijn jongere jaren is me vaak de vraag gerezen waarom de natuur mijn wezen anders heeft geschapen dan die van de meeste medemens die zich niet beseft dat er meer tussen hemel en aarde is dan dat ons maatschappelijke en economische systeem ingeeft dat alles wat afwijkt gek of belachelijk is?
Misschien zal ik de aard er wel nooit van leren inzien en liggen daar de redenen van mijn lange ontdekkingsreis wel dat alles in het leven betrekkelijk is omdat de illusie beter niet altijd begrepen kan worden omdat het elke vorm van bewustzijn vertraagd in zijn ontwikkeling.
Het gevoel overheerst me diep inwendig dat het leven meer te bieden heeft dan een leven lang te moeten werken tot het 65ste levensjaar waarna het leven langzaam zijn tol gaat eisen omdat het lichaam aan het verouderen is waarmee elke dag de laatste reis naar het oneindige dichterbij komt.
Eigenlijk is het me een raadsel waarom de systeemdenker in termen van huisje boompje, beestje denkt op een oppervlakkige waarmee het bewustzijn onverdiept blijft voortgaan alsof de menselijke geest is geprogrammeerd om als werk poppetjes te functioneren zonder dat er een dieper niveau is om over het leven en al wat niet bevattelijk is na te denken.
Ben ik nu echt zo afwijkend dat het me daagt dat het maatschappelijk, eonomische systeem een holle illusie van schijnvertoningen vertoond die gebaseerd zijn op macht, geld en kortzichtigheid?
Als mens was ik nooit gemaakt voor het systeem, dit heb ik al in mijn vroege levensjaren leren ontdekken door de moeilijkste obstakel op mijn ontdekkingsreis in het leven tegen te komen waarmee dikwijls een hoge inzet moest worden gegeven dat ik voor mijn rechten moest opkomen.
Misschien is mijn wijze van denken wel zo vreemd dat het eigenlijk voor de medemens niet meer te begrijpen is door de indoctrinatie die het systeem wordt gehanteerd om de mens voor het economische systeem te herprogrammeren waarmee de diepere lagen van het menselijek bewustzijn langzamerhand verloren zijn gegaan omdat de mens geen idee meer heeft wat de echte reden is waarom onze vorm van leven was geschapen.
De sleutelkennis gaat eigenlijk over het universele bewustzijn en heeft van nature geen donder met maatschappij of economie te maken.
Dicipline en Hierachie is een typisch menselijke vorm om een systeem in stand te houden waarin leiders en volgers stelselmatig van elkaar worden gescheiden omdat het menselijke ego dit zo heeft afgesproken.
Waar is de mens in godsnaam toch mee bezig om zichzelf te ontmenselijken en oordelen te maken waarmee de mens vervolgens in hokjes wordt geplaatst met een burgerservice nummer die meer de indruk geeft dat de mens op de lopende band van een fabriek is gefabriceerd dan dat de natuur het menselijke ras uit het sterrenstof was geschapen met het doel om spiritueel en geestelijk te ontwikkelen.
Lief Dagboek, ja ik verschil enorm met de maatschappij qua gedachtengoed en kan het eigenlijk niet vatten waarom mijn vrije gedachten ingeperkt zouden moeten worden door een systematische manier van denken om zo maar economisch en maatschappelijk naar de pijpen van kerk en staat te dansen.
Ik ben een vrije denker en een vrij mens die niets heeft met het kaderdenken zoals de meerderheid van de mens is geprogrammerd om economische winsten te maken zodat het systeem de ontmenselijking nog beter een feit kan maken door elke vorm van spiritualiteit te onderdrukken waarmee de geestelijke vrijheid van de mens stelselmatig wordt onderdrukt om vooral niet verder te denken dan dat kerk en staat ons allemaal voorschrijft.
Het feit dat je volgens hierachie en wetten en regelgeving moet denken en leven is dan ook wat me vreselijk benauwd. Politiek en Religie is niet meer dan een product van de mens om orde en structuur te bieden om de wereldbevolking gecontroleerd onder de duim te houden en anarchie daarmee geen enkele ruimte te geven om het staatsgezag te ondermijnen.
Ik mag misschien wel afwijken qua denken en fnctioneren, echter is het een zorgelijke ontwikkeling dat de menselijke geest apatisch is geworden en dat het geestelijk ontwikkelen belachelijk wordt gemaakt waarmee de systeemheren en dames van de wereldmacht suggeren dat dit typisch een symptoon betreft die door zwakbegaafden is verzonnen dat er meer tussen hemel en aarde zou kunnen bestaan.
In mijn leven heb ik enorm veel ontmoetingen gehad met onverklaarbare verschijnselen en levensvormen waarmee het me duidelijk is geworden dat het zeer zeker geen instabiele mentaliteit betreft als de wereld vanuit een ander oogpunt wordt bekeken met de visie dat er onherroepelijk meer tussen hemel en aarde bestaan dan dat zichtbaar is voor de stomzinnige kortzichtigheid van het menselijke bewustzijn die als het ware is gedrogeerd in een web van leugens en bedrog omdat maatschappij, economie, oorlog, politiek en religie niet meer dan een fatamorgana is wat een regelrechte creatie van de mens betreft waar geen ruime meer is om net even een stapje verder te kunnen denken dan dat het systeemdenken de mens zal toestaan.
Wat het systeem ook voorschrijft, het kan nooit veel goeds zijn als het de geestelijke verruiming betreft waarin de mens moet ontwikkelen om eens uit het primitieve bewustzijn van materie te geraken omdat het duidelijk is dat het maatschappelijk en economische systeem een regelrechte tegenwerker is om al het stoffelijke los te kunnen laten.
Zodra de mens wakker zou worden en zou gaan beseffen dat het complete systeemdenken een grote schiijn illusie betreft is het 100% zeker dat de mens pas het besef krijgt dat het menselijke ras meer dan 2000 jaar in zijn ontwikkeling is tegengehouden door instituten en organisaties die altijd tegenwerking hebben gegeven dat de mens een energiek wezen is wat niet eeuwig in een hokje kan worden opgesloten om het leven te dienen voor kerk en staat waar de beste jaren van het leven verlicht moeten worden afgestaan om belasting te betalen en de wereld nog meer in het onmenselijke te laten verdwijnen.
Lief Dagboek, ik heb mijn eigen gedachten, wellicht maak ik de nodige denkfouten, de andere kant is beter denkfouten maken dan dat er voor me gedacht wordt zonder er over te hoeven nadenken.
Dit is voor vandaag mijn levens overdenking wel weer.
Auteur
RE: Lief Dagboek 4 Mijn wereld van verschil (een concept vanuit een ander oogpunt gezien)
Mogelijk is in het onderstaand een redelijkheid te vinden om verder ons pad te vervolgen.........Met de hartelijke groeten...
Vraag — In onze gesprekken is het begrip wedergeboorte aan de orde gekomen. In het begin vond ik het nogal fantastisch dat ik na mijn dood weer zou terugkeren. Maar hoe meer ik erover nadenk en met mijn verstand allerlei argumenten ertegen heb overwogen, des te meer krijg ik het gevoel dat er toch iets in zit. Wanneer en hoe is de reïncarnatiegedachte in de wereld gekomen?
Commentaar — Ik kan u evenmin vertellen wanneer de reïncarnatiegedachte ontstond als wanneer de zon, de maan en de sterren hun regelmatige en harmonieuze loop begonnen. Het enige dat ik kan zeggen is dat het beginsel van eb en vloed één van de ‘eeuwige wegen’ van de natuur schijnt te zijn, want de wet van de cyclische vooruitgang is zo oud als de wereld zelf. Ze was al in werking toen het zonnestelsel ontstond; en nog verder teruggaande in ruimte en tijd, kunnen we zeggen dat die gewoonte reeds bestond toen ons eigen heelal met zijn ontelbare melkweg- en zonnestelsels voor het eerst uit de duisternis van de Ruimte te voorschijn kwam. Hier op aarde komt ze op velerlei manieren tot uitdrukking: dag en nacht, licht en duisternis, activiteit en rust – het zijn allemaal verschillende en individuele uitingen van de eb en vloed van het leven dat zich ontwikkelt. Alles in de natuur is dus onderworpen aan deze ene wet van vernieuwing van vorm, van geboorte en dood, dood en geboorte, opdat de inwonende geest telkens weer over een nieuw voertuig kan beschikken. Reïncarnatie heeft betrekking op de wedergeboorte van de ziel hier op aarde – een specifieke toepassing van de algemene wet van vernieuwing of wederbelichaming.
Vraag — Maar voor zovelen van ons is het begrip reïncarnatie nieuw. Ik herinner me natuurlijk uit mijn studietijd dat Shelley, Wordsworth en Tennyson en ook Goethe over andere werelden spraken waaruit ze waren gekomen, en dat ze ‘hier al eerder waren geweest’. Ik beschouwde dit als louter dichterlijke fantasie. Ik bewonderde de schoonheid van hun scheppingen, maar het kwam nooit in me op dat ze het misschien letterlijk bedoelden. Nu ik wat ouder word, ben ik daar niet meer zo zeker van. Was dit geloof ook in vroegere tijden bekend?
Commentaar — Dat was het zeker; als we geschriften uit het oosten bestuderen, uit Klein-Azië, Griekenland en Perzië, vinden we inderdaad duidelijke aanwijzingen voor het geloof in een of andere vorm van wedergeboorte.
De heilige traditie stelt dat u en ik in essentie goddelijk zijn, potentiële goden, die onafgebroken bezig zijn te proberen onze weg te vinden; in dit proces zijn wij, of we ons daarvan bewust zijn of niet, als mensen gedurende ontelbare eeuwen telkens weer op deze aarde verschenen en verdwenen, omdat de natuur tot gewoonte heeft zich spiraalsgewijze te ontwikkelen – actie gevolgd door reactie, oorzaak door gevolg. Daarom was het begrip wedergeboorte altijd verbonden met rechtvaardigheid: wat een mens nu zaait zal hij later moeten oogsten als de ronde van de cyclus van oorzaak en gevolg zich heeft voltrokken, hetzij in dit leven of in een toekomstig bestaan. Ik moet u echter ervoor waarschuwen dat er heel wat verkeerde ideeën over reïncarnatie bestaan.
Sommige oosterse opvattingen bijvoorbeeld willen ons laten geloven dat als we een slecht leven leiden, we als een dier kunnen terugkeren. Maar dat komt omdat hun leerstellingen in bepaalde opzichten even dogmatisch zijn geworden als de onze. Ik geloof niet dat de oorspronkelijke leer van de hindoes en boeddhisten de gedachte inhield van de transmigratie van de ziel in dierlijke lichamen na de dood, al vindt men in hun teksten passages die dat denkbeeld schijnen te ondersteunen. Maar daarin wordt slechts gedoeld op de tijdelijke transmigratie van bepaalde lagere elementen van ‘de mens die was’ in lichamen van de lagere natuurrijken. Dit heeft, zoals al werd gezegd, niets te maken met de reïncarnerende ziel.
Vraag — Bedoelt u dat het niet mogelijk is om als dier terug te keren, zelfs niet bij vergissing?
Commentaar — Beslist niet, want als de menselijke ziel een stap terug zou doen door gebruik te maken van een lichaam lager dan het menselijke, zou dat volkomen in strijd zijn met de op vooruitgang gerichte processen van de natuur. Dit is niet de reïncarnatie of wederbelichaming zoals de wijzen van alle landen en tijden die hebben onderwezen, maar een gedegenereerd geloof dat onjuist is en volkomen in strijd met de feiten.
De ware en oorspronkelijke leer van wedergeboorte of reïncarnatie legt nadruk op dit ene punt: ‘Eens een mens, altijd een mens’ – tot we een hoger stadium bereiken. Denk eens een ogenblik aan de enorme onrechtvaardigheid tegenover de ziel van de mens als deze door een of ander duister magisch ingrijpen zou worden gedwongen in het lichaam van een dier te incarneren, dat voor de goddelijk-menselijke eigenschappen geen mogelijkheid biedt om zich tot uitdrukking te brengen. Stelt u zich eens voor dat u met uw graad van zelfbewustzijn en intelligentie een schitterende zonsondergang zou gadeslaan door de ogen van uw hond, wat een martelende en pijnlijk beklemmende ervaring moet dat zijn.
Nee! Wanneer we ons eenmaal met behulp van onze goddelijke vonk het stadium van menselijke expressie hebben verworven, gaan we niet meer terug; tenzij – en dit is de enige uitzondering – de ziel door gedurende een lange reeks van levens moedwillig te zondigen opzettelijk de schakel met de Vader in haar verbreekt. Dan wordt ze door deze zelfverkozen teruggang inderdaad een ‘verloren’ ziel – omdat ze het recht heeft verspeeld deel te hebben aan de vooruit gerichte evolutiestroom. Gelukkig komt zo’n ‘breuk’ met het goddelijke zelden voor; als ze toch plaatsvindt, zullen de individuele atomaire elementen, die voorheen door de ‘verloren’ ziel werden beheerst, een uitingsmogelijkheid kunnen vinden in levensvormen lager dan de menselijke, in dierlijke en zelfs plantaardige voertuigen, omdat ze doortrokken waren van submenselijke neigingen. Maar dit is niet de bestemming van de omhoogstrevende menselijke ziel die, verbonden met haar goddelijke bron, in iedere nieuwe wedergeboorte op aarde haar begrip en bewustzijn tracht uit te breiden.
Vraag — Dat geeft veel te denken. Maar waarom wordt ons in de kerk niets over reïncarnatie geleerd?
Commentaar — Dat is een heel verhaal, en ik zal niet proberen de redenen aan te geven waarom de eerste kerkvaders uit de tekst van de christelijke geschriften bepaalde leringen schrapten, die niet alleen met het begrip wedergeboorte verband hielden, maar ook met andere zaken betreffende de relatie van de ziel tot het hele zonnestelsel. Deze ideeën zouden een veel ruimere en meer universele filosofie hebben verschaft dan men nu in de geloofsbelijdenis aantreft. In feite werd de leer dat de ziel haar ervaringen op aarde moet herhalen officieel in de ban gedaan tijdens een van de eerste kerkelijke concilies. Met andere woorden, ze werd formeel verwijderd uit het voorgeschreven geloof van de christelijke kerk – een gebeurtenis die een van de stadia kenmerkte in het proces van verstarring en dus van verval van het ware christendom. Want toen eenmaal de boodschap van meester Jezus voor de volkeren van die tijd niet langer een vitaal en steeds dieper zoeken naar waarheid betekende, maar een nauw omschreven en georganiseerd geloof was geworden, werd de leer van de Kerk, en niet zijn eigen innerlijke raadgever, de leidsman van de mens. Toch kan men zelfs in de Schrift zoals die nu is, verwijzingen vinden naar wedergeboorte. Men moet er moeite voor doen, want het zijn eerder toespelingen dan rechtstreekse uitspraken; niettemin duiden ze op het toen gangbare geloof in wedergeboorte onder de volkeren van Klein-Azië.
Vraag — Waar vinden we in de bijbel zulke toespelingen?
Commentaar — De eerste die mij te binnen schiet, staat meen ik in Mattheus, waar Jezus aan zijn discipelen de vraag stelt: ‘Wie zeggen de mensen dat de Zoon des mensen is?’ En zij antwoordden: ‘Sommigen zeggen Johannes de Doper; anderen Elia en weer anderen Jeremia of een van de profeten’. Waarom zou Jezus aan zijn discipelen een dergelijke vraag hebben voorgelegd, als het begrip wedergeboorte niet algemeen werd aanvaard? Hij vroeg niet of men dacht dat hij al eerder had geleefd, maar nam dit als vanzelfsprekend aan en vroeg eenvoudig wie hij volgens hen geweest zou kunnen zijn.
En dan het verhaal van de blinde in het Evangelie van Johannes. We kennen het allemaal. Jezus liep langs een man die vanaf zijn geboorte blind was, en zijn discipelen vroegen hem: ‘Meester, wie heeft er gezondigd, deze of zijn ouders dat hij blind is geboren?’ En herinnert u zich het antwoord van Jezus? – ‘Noch deze heeft gezondigd noch zijn ouders: maar dat de werken Gods in hem zouden worden geopenbaard.’ Let wel, Jezus weidde niet uit over de vraag of de man al dan niet eerder had geleefd – de vraag zoals die door de discipelen werd gesteld gaat daar als vanzelfsprekend vanuit, want zondigen in dit leven kon nooit de oorzaak zijn van een blindheid die hij al vanaf zijn geboorte had. Waar het hier op aankomt is, dat Jezus het hele idee van actie en reactie, oorzaak en gevolg, verheft uit een louter ‘oog om oog’ sfeer tot een ruimere en meer meedogende zienswijze, waarin karma niet bestraffend is, niet noodzakelijk een vergeldende ervaring, maar altijd een gelegenheid voor de ziel om te groeien. Hij wees er dus op dat de blindheid niet een straf was, maar een ervaring waardoor de ‘werken Gods (van de innerlijke god van de mens) zich konden openbaren’, en de Wet of de verwezenlijking van de inherente bestemming van de blinde zich kon voltrekken.
Vraag — We zijn natuurlijk allen vertrouwd met de uitspraak van Paulus ‘God laat zich niet bespotten’, en dat we eens zullen oogsten wat we zaaien. Maar hoe kunnen we de verschrikkelijke onrechtvaardigheden in het leven rijmen met een God die alles liefheeft?
Commentaar — Dat is het nu juist. We kunnen die twee niet met elkaar rijmen als we het bestaan van de ziel beperken tot een korte periode van ongeveer zeventig jaar – want hoe zouden we dan de gevolgen kunnen oogsten van wat we hebben gezaaid? Nee, het denkbeeld van wedergeboorte is in wezen een van hoop, omdat het in de loop van de tijd de onfeilbare zekerheid van rechtvaardigheid biedt.
Vraag — Ik wil graag een vraag stellen die me altijd heeft dwarsgezeten. Verliezen we onze persoonlijkheid als we sterven? Zal ik mezelf bijvoorbeeld herkennen als ik terugkom?
Commentaar — U heeft er geen moeite mee gehad uw individualiteit deze keer te herkennen, is het wel? Nee, u accepteert uzelf zoals u bent, met al uw sterke en al uw zwakke eigenschappen – ze zijn u even vertrouwd als de lucht die u inademt, omdat u door de eeuwen heen met uzelf bent opgegroeid. Toch is de persoonlijkheid niet uw ware zelf, maar slechts een masker dat u draagt, en dat masker is ontelbare malen veranderd terwijl u in het lange drama van het bestaan uw verschillende rollen heeft gespeeld. Wanneer we sterven, verliezen we dus alles wat verband houdt met het bijzondere masker dat we net hebben gedragen; met andere woorden, we verliezen ons fysieke brein en het lichaam dat we hebben gebruikt als mw. Jansen of dhr. Pietersen. Het reïncarnerende element echter dat van mw. Jansen of dhr. Pietersen in een bepaald leven gebruik heeft gemaakt, keert telkens weer terug en neemt iedere keer een nieuwe persoonlijkheid aan, een nieuw brein en fysiek lichaam, met nieuwe levenskracht, door karma precies geschikt gemaakt om daarin te groeien en de lessen van het nieuwe leven te leren. Waarom, denkt u, werd ons gezegd: ‘Gij zijt de tempel van de levende god’ – een levende god, die in en door onze persoonlijkheid werkt?
Vraag — Wat is het dan precies dat reïncarneert? Is het de goddelijke vonk of de levende god?
Commentaar — De goddelijke vonk zelf reïncarneert niet, evenmin als de zon zijn verplichte baan verlaat. Maar zo goed als de warmte en het licht van de zon alle lagen van de atmosfeer tussen de zon en de aarde doordringen, is dat ook met de mens het geval. De vonk van de godheid blijft transcendent in haar eigen goddelijke baan, maar haar licht of vitale essentie doordringt ons hele wezen en concentreert haar kracht via de geestelijke ziel, om zodoende het hoogste mentale of werkelijk menselijke deel, ons hogere zelf, te verlichten. Het is dus dit blijvende onsterfelijke element in ons dat zich van leven tot leven handhaaft en bij iedere geboorte op aarde in een nieuwe persoonlijkheid reïncarneert. Maar het goddelijke per se heeft tussenstadia of ‘transformatoren’ nodig om zijn hogere kracht om te zetten, en reïncarneert daarom niet rechtstreeks. Evenwel, het reïncarnerende element kan net zo min los van zijn goddelijke bron bestaan of functioneren als een zonnestraal van de zonne-oorsprong waaruit hij voortkomt, om niet alleen aan de aarde en al haar schepselen maar aan het hele gebied van het zonnestelsel vorm en leven te geven.
Vraag — Voor de meesten van ons ligt de gedachte nader te komen tot de Vader in ons nog heel ver weg. Als we werkelijk oogsten wat we zaaien, en ik denk dat dit het geval is, moeten we al een heel lange tijd gezaaid en geoogst hebben. Dit op zichzelf lijkt een last die we nauwelijks kunnen dragen – gedurende duizenden eeuwen hebben we eenzaam moeten worstelen, terwijl we talloze fouten maakten en veld na veld met ‘onkruid’ bezaaiden zonder de kracht en de kennis om ons de weg te wijzen.
Commentaar — Maar we zijn niet alleen geweest en zijn dit ook nu niet. Toen de goddelijke vonk in ieder van ons ons uit de Hof van Eden wegvoerde en als het ware zei: je hebt een lange weg afgelegd tot dit punt, nu kan je het recht verwerven zelf je lot in handen te nemen – werden we door dit goddelijke niet verlaten. Het trok zich diep in onze ziel terug en is daar nog steeds. Elke dag van ons leven zegt het ons, als we maar willen luisteren: je bent mijn verloren zoon. Zoek je weg door alle pijn en lijden en vreugde die je jezelf bereidt. Maar vergeet niet dat je van nu af aan met je eigen vrije wil de cyclische levensreis moet volbrengen. Als je tenslotte je weg tot mij terugvindt, zal je gesterkt en verrijkt zijn – zal je inderdaad een god zijn aan mij gelijk.
Die goddelijke vonk heeft ons nooit in de steek gelaten en zal dat ook nooit doen; want van nature straalt ze haar invloed uit, totdat we niet alleen haar aanwezigheid gaan beseffen, maar het besluit nemen voortaan met haar samen te werken en aan haar gelijk te worden.
Nee, we zijn nooit alleen geweest en we dragen ook niet de hele last van onze vroegere dwalingen in één leven; en hebben we in onze duizenden levens niet ook schone bloemen gezaaid in de tuin van onze ziel, en niet alleen maar onkruid? We hoeven nooit het gevoel te hebben dat we aan de druk van onszelf niet het hoofd kunnen bieden: ‘God meet de last naar de schouders’ – wat niet wil zeggen dat de goddelijke intelligentie ieder van ons met een duimstok meet, en ons voor vandaag, morgen en overmorgen een bepaalde last oplegt en niet meer. Dat hoeft ze ook niet, omdat ze in ieder van ons wordt vertegenwoordigd door een vonk van die allesomvattende godheid die ons eigen onsterfelijke zelf is, met wie we uiteindelijk ten volle vertrouwd zullen worden. Daarom is het in feite onze Vader die als onze beschermer optreedt, en die ons slechts dat deel van ons karma laat afhandelen dat we in verband met onze kracht en onvolwassenheid kunnen verwerken.
We kunnen moed putten uit de wetenschap dat, wanneer onze moeilijkheden groter schijnen dan we kunnen dragen, zich in ons die beschermer bevindt die ons verzekert van de kracht en de wijsheid om er het hoofd aan te bieden. Juist het feit dat we nu op aarde leven is een bewijs, een schitterend bewijs, dat we het contact met onze innerlijke god niet hebben verloren – anders zouden we hier nu niet als lerende en strevende menselijke zielen zijn.
Nog iets om te onderzoeken, of het iets van toepassing kan zijn...Zo kunnen wij anders kijken, dan alleen het systeem denken. Met mogelijke openingen in ons zelf.............
Vraag — Als we krijgen wat we verdienen en voor onze daden worden beloond of gestraft, wat kunnen we dan nog van het gebed verwachten?
Commentaar — Dit is een belangrijk onderwerp waar heel wat aan vastzit. Maar voor we over het gebed kunnen gaan spreken, is het raadzaam ons bewustzijn te bevrijden van de gedachte aan een antropomorfe persoonlijke God, die in de ruimte troont en die naar eigen goeddunken of overeenkomstig onze wensen over goed en kwaad beschikt. Deze opvatting is volgens mij onjuist; ze ontkent het bestaan van rechtvaardigheid en ondermijnt het vertrouwen – het vertrouwen in de uiteindelijke harmonie van de universele wet. De praktische betekenis van het gebed, zoals meester Jezus zich dat voorstelde, ligt feitelijk besloten in zijn bede in Gethsemane: ‘Niet mijn wil, maar de uwe geschiede’ – niet mijn persoonlijke wens, maar de wil van het goddelijke. Met andere woorden, laat de wet van de rechtvaardigheid haar tot harmonie en evenwicht leidende functie verrichten, opdat de oorzaken die vroeger in beweging werden gezet in ons leven kunnen uitwerken.
Vraag — Als we onze persoonlijke wil inschakelen om nu extra hulp te ontvangen en die ook krijgen, zelfs als we weten dat we die niet werkelijk verdienen, overschrijden we dan niet ons krediet en moeten we dit later niet met gelijke munt terugbetalen?
Commentaar — Al kan een vurig gebed, dat door onze persoonlijke wil wordt beheerst, tijdelijk de gevolgen van bepaalde oorzaken afwenden – en alleen in die zin kunnen we zeggen dat ons ‘krediet is overschreden’ – toch kunnen we erop rekenen dat de strikte gevolgen van alle oorzaken ons na verloop van tijd zullen achterhalen, en vaak met samengestelde interest. We moeten niet denken dat, hoe intens en lang we ook bidden, we de grote wet van het evenwicht buiten werking kunnen stellen. Er bestaat geen ‘vergeving van zonde’ in de betekenis die men daaraan gewoonlijk hecht. Gebed noch ‘vergeving’ kunnen het onverbiddelijke karakter van het universele proces van de natuur veranderen, en altijd zullen oorzaken gevolgen teweegbrengen, hoeveel tijd er ook intussen is verlopen.
Vraag — Waarschijnlijk bidt ieder mens op zijn eigen manier, en we weten natuurlijk dat ook Jezus dit deed – het Onze Vader wordt in ieder geval aan hem toegeschreven. Nu zijn er in dit gebed gedeelten die niet met elkaar schijnen te kloppen, maar toch heb ik horen zeggen dat men de hele filosofie van het leven erin kan vinden.
Commentaar — Het Onze Vader bevat inderdaad een volledige filosofie die aangeeft hoe we moeten leven. Maar in het algemeen zijn we in het gebed wel heel ver afgedwaald van de aanwijzingen van meester Jezus en ook van alle andere grote wereldleraren. Het gebed komt in onze tijd in allerlei vormen voor die bijna alle zelfzuchtig zijn te noemen: in het gunstigste geval zijn ze gericht op de eigen behoeften in plaats van op die van anderen; in het ongunstigste zijn ze niets meer of minder dan het uitbuiten van ons goddelijke erfdeel. Ik doel hier op die vormen van gebed die steeds populairder worden en die ons zogenaamde ‘macht, rijkdom en intellectuele kracht’ kunnen geven, als we ons concentreren op wat wij verlangen. Dit soort gebed is door en door zelfzuchtig en als zodanig uiterst gevaarlijk voor de geestelijke groei van degene die zich ermee inlaat.
Wanneer het Onze Vader goed wordt begrepen, is er geen spoor van zelfzucht in te vinden. En toch, wie van ons begrijpt werkelijk wat de meester heeft bedoeld? We leren het gebed in onze jeugd; als volwassenen horen we het in allerlei toonaarden van vroomheid uitspreken, terwijl het door koren over de hele wereld als hymne wordt gezongen. Maar welke invloed heeft het op ons denken in het dagelijks leven gehad?
Vraag — Ik denk dat onze gedachten over het bidden in de loop van de tijd bij ons allemaal nogal wat veranderingen hebben ondergaan. We hebben allemaal in de kerk en op de zondagsschool de gebruikelijke vormen van het gebed geleerd, maar mij kwamen die nooit erg praktisch voor. Evenmin scheen ermee bereikt te worden wat het gebed toch tot stand zou moeten brengen, omdat er meestal werd gebeden met de bedoeling dat er voor mijzelf iets werd gedaan. Om de een of andere reden had ik het gevoel dat ik niet het recht had ooit iets voor mezelf te vragen, omdat ik vergeleken met anderen al zoveel had. Veeleer was ik geneigd te danken voor wat ik bezat en niet om meer te vragen, om op die manier, bij wijze van spreken, de kosten te betalen van mijn verblijf hier. Ik heb nooit begrepen waarom iemand rechtstreeks tot een of ander wezen of tot een godheid zou bidden om een bepaald aards doel te bereiken. Wel heb ik altijd het gevoel gehad dat, zoals de natuur op het gebied van de fysica alles regelt overeenkomstig wetten, dit ook in geestelijke zaken het geval moet zijn: naargelang we geven zullen we ontvangen. Maar welk voordeel hebben we dan van het bidden?
Vraag — Ook ik heb nooit het gevoel gehad, dat ik het recht had iets te vragen. Bidden heeft voor mij altijd alleen maar vragen betekend; en omdat er voor mij niet een persoonlijke God bestond die ik kon erkennen of een antropomorf wezen waaraan ik gunsten kon vragen, was er evenmin iemand die ik speciaal kon bedanken.
Commentaar — Ik begrijp precies wat u bedoelt. Er is een hemelsbreed verschil tussen de opvatting van een God die zich ergens ver weg in de ruimte buiten de mens bevindt, en die rechtstreeks verantwoordelijk zou zijn voor alles wat er is gebeurd nadat hij ons heeft geschapen, en het denkbeeld van een goddelijke intelligentie in het hart van alles wat zich in het universum bevindt, zowel in elk atoom, in elke zon en in ieder van ons. Als we deze laatste opvatting huldigen, zullen we als we gaan bidden, het Onze Vader niet langer beschouwen als een middel om onze wensen in vervulling te zien gaan, maar veeleer als een uiting in woorden van de hoogste aspiratie die een mens kan voelen.
Onze Vader, die in de hemelen zijt, Uw naam worde geheiligd. Hier wendt de meester zich tot de Vader in hem, die in ons niet volledig is geïncarneerd omdat wij nog niet het punt hebben bereikt waarop we één zijn geworden met hem. Als we denken aan de verdeling van de mens in lichaam, ziel en geest, zoals Paulus die maakte, kunnen we de Vader in ieder van ons zien als een aspect van die goddelijke intelligentie, waaraan wij, overeenkomstig onze hoogste verantwoordelijkheid, gelijk behoren te worden. Dit vergt een eeuwigheid van tijd, maar de mens is potentieel daartoe in staat door die goddelijke vonk die zich in ieder levend organisme manifesteert.
Uw Koninkrijk kome. Hier spreken we de hoop uit dat het koninkrijk van de Vader, dat in de Hemel of de geestelijke sferen en ook in onszelf is, werkelijkheid wordt. Dat wil zeggen, dat we erom bidden of ernaar streven hier op aarde dat goddelijke aspect van onze natuur tot werkzaamheid te brengen, zonder welk aspect wij niet zouden bestaan.
Uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde. Laat de werken van de goddelijke intelligentie doordringen in alle aangelegenheden van het leven op deze aarde, zoals ze zich ook hebben geopenbaard in de hemel – de hemel die het relatief ideale en tegelijk latente vermogen vertegenwoordigt dat we eens tot ontwikkeling zullen brengen.
Geef ons heden ons dagelijks brood. Let wel, heden, ons dagelijks brood. Er wordt ons niet voorgeschreven aan alle toekomstige behoeften te denken; ook betekent ‘ons dagelijks brood’ niet alleen de fysieke behoeften, hoe belangrijk die ook zijn. Geef ons wat we heden nodig hebben aan kracht, visie en wijsheid; niet alleen voor onszelf maar ook voor ons gezin, onze buren, onze stad, misschien ons volk en de hele mensheid. Die behoeften beslaan een gebied dat zich kan uitstrekken van de meest alledaagse tot de edelste karaktereigenschappen die we bezig zijn te ontwikkelen en aldus dienstbaar te maken aan de Vader in ons.
En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren. Dit is een van de meest praktische maar ook slechtst begrepen regels van esoterische training. Dit gebed vraagt niet aan de Vader ons onze fouten te vergeven in die zin dat we worden ontheven van de verantwoordelijkheid om ze te herstellen. We moeten ook niet om vergeving bidden of om karaktereigenschappen vragen waarvan we zelf in onze betrekkingen met anderen geen blijk hebben gegeven. Evenals wij onze medemensen hun fouten niet verwijten, vragen we de Vader in ons, die meer mededogen heeft dan wij, ons de vergissingen niet aan te rekenen die we maken in onze worsteling om te groeien. De aloude wet van evenwicht en harmonie, de wet van karma, is hier aan het werk. Wat u zaait, zult u oogsten – actie gevolgd door haar bijbehorende reactie blijft tot in eeuwigheid van kracht. Zoals karma één kant van de universele wet vormt, zo vormt mededogen of barmhartigheid de andere zijde van dezelfde wet. Maar we moeten alle wrok en wrevel om onrecht dat ons is aangedaan, uit ons hart bannen, vóór we tot de Vader in ons ‘om genade bidden’ voor het onrecht dat we dagelijks ons ware Zelf aandoen.
En leid ons niet in verzoeking maar verlos ons van de boze. Letterlijk opgevat is dit een ongewoon verzoek. Als dit gebed wordt gericht tot God, die de vader van al het goede heet te zijn, wat een belediging hem te vragen ons niet in verzoeking te brengen! Of is er misschien een meer inspirerende interpretatie? ‘O Vader in ons, leid ons niet weg van onze beproevingen en moeilijkheden, opdat we door ze eerlijk onder ogen te zien het kwaad leren kennen zoals het is, en zijn macht kunnen breken.’
Vraag — Dat klinkt heel wat beter. Ik heb nooit kunnen begrijpen waarom we de Vader zouden moeten smeken ons niet op het verkeerde pad te brengen, en ik heb me altijd afgevraagd waarom dit in een gebed hoort dat van een Heiland afkomstig zou zijn.
Commentaar — U bent niet de enige die zich daarover het hoofd heeft gebroken. Ieder denkend mens heeft waarschijnlijk een of andere interpretatie proberen te vinden, die zijn aangeboren morele besef kan bevredigen. Enkele jaren geleden heeft een episcopaals geestelijke er zelfs op aangedrongen het Onze Vader te herzien. Hij stelde voor de woorden zo te veranderen: ‘En laat ons niet vallen wanneer we in verzoeking worden gebracht’, omdat zoals hij verklaarde, ‘geen enkele christen mag verwachten dat hij voor verleidingen bespaard blijft’, en daarom in het gebed moet worden gevraagd om ‘kracht om verleiding te weerstaan’.
Ongetwijfeld stimuleert die houding ons meer om ons als mens moedig te gedragen dan de slappe smeekbede om voor iedere verlokking bespaard te blijven. Wie is tenslotte sterker, barmhartiger en verstandiger: de mens die tegen alle verzoekingen van het leven is beschermd of hij die door verleidingen geplaagd, heeft geleerd wat ze waard zijn en zich daaraan heeft ontworsteld? Zonder twijfel de laatste, want op deze mens kunnen we rekenen; hij heeft het innerlijke weefsel van zijn ziel versterkt.
Want Uwer is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid, in der eeuwigheid. Ik heb begrepen dat sommige autoriteiten denken dat deze woorden later zijn toegevoegd. Hoe het ook zij, we kunnen ze op deze wijze uitleggen: de goddelijke intelligentie is het werkelijke koninkrijk en de enige werkelijke macht, en wanneer haar werken zich op aarde openbaren in het leven van ieder van ons, wordt ze inderdaad als een heerlijkheid gezien, tot in alle eeuwigheid.
Welke betekenis krijgt tenslotte het Onze Vader in verband met karma? We zien dat de onaantastbare natuurwet van oorzaak en gevolg maar één doel beoogt: het herstel van evenwicht en harmonie. De mens heeft dan ook de verantwoordelijkheid bewust datzelfde doel na te streven. Als we dat doen, zullen we ontdekken dat het gebed de vervulling van onze plicht wordt in het licht van onze dagelijkse verantwoordelijkheid tegenover onze beschermengel, die over ieder aspect van ons leven waakt. Naarmate we met die goddelijke inspirator samenwerken, zullen we niet onze persoonlijke wil, maar de geestelijke wil van de Vader in ons tot uitdrukking brengen.
Opmerkelijk ik kwam ineens mijn tekst van Lief Dageboek 4 op een website www.einzelgangers.nl tegen. Het is grappig en een compiliment tegelijkertijd JDMP
Wachtwoord vergeten? Vraag hier om een nieuw wachtwoord.
Ledenenquête
Shoutbox
U moet inloggen om een bericht te kunnen plaatsen.
jane 05/09/2010 10:13 moggel all, ff ook wat kledderen verder niks nieuws onder de zon. dan ... Het gaat zo sneeeeel whoehaaaaa... Surf lekker mee op die golf zou ik zeggen
Dokter Chaos 04/09/2010 23:17 Ook hallo iedereen, het is weer een poosje geleden, soms heeft een mens het enorm druk met de liefde.
sarin 25/08/2010 08:56 knuffel iedereen en een fijne dag ,
liefs en een hele zooi licht
saar
jane 21/08/2010 17:04 pff.. uitloggen lukt weer eens niet kom gewoon niet los hier hehehehe
jane 17/08/2010 11:32 morgen allen. eindelijk weer eens ff genoeg tijd om te snuffelen. Mooie dag allen
Dokter Chaos 20/07/2010 18:36 opmerkelijke waarnemingen gedaan, echter te lang om op tagbox te vermelden, zie artikel in forum.
Dokter Chaos 19/07/2010 17:02 Dank voor de deelneming, Kiara haar lichamelijke resten zijn intussen thuis in een urn aangekomen welke begin augustus worden uitgestrooid.
irma 13/07/2010 16:44 Sterkte Chaos, dat valt niet mee, een hond is een geweldig dier. Was het diertje ziek?
jane 11/07/2010 07:51 Alle sterkte toegewenst Michel, weet als geen ander hoe het is een geliefd dier te verliezen. Is vaak niet in woorden uit te drukken. Een lichtje voor jou en je hond
wat te doen op de zondagochtend.. 
bedankt heren 
saar